Αγώνας στα Προσφυγικά: Μια ζωή σε κρίσιμη κατάσταση
Μετά από μήνες απεργίας πείνας, ο αγωνιστής της κοινότητας στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, ενώ περισσότεροι από 400 κάτοικοι απειλούνται με εκτόπιση.
Στην Αθήνα, η κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή. Ο Αριστοτέλης Χαντζής, αφού κράτησε απεργία πείνας για περισσότερους από τέσσερις μήνες, μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο με σοβαρά νευρολογικά συμπτώματα. Το βάρος του έχει πέσει δραματικά και η κατάστασή του εγείρει άμεσες ηθικές και πολιτικές ευθύνες για την κυβέρνηση και την Περιφέρεια Αττικής.
Τι διακυβεύεται
Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο έναν άνθρωπο. Πίσω από τα σχέδια «ανάπλασης» που προωθούνται από Περιφέρεια, Υπουργείο Πολιτισμού και ΔΥΠΑ, εντοπίζεται ο κίνδυνος εκτόπισης πάνω από 400 ανθρώπων από μια ιστορική γειτονιά. Οι κάτοικοι φοβούνται ότι μια προσωρινή αποχώρηση θα οδηγήσει σε οριστική διάλυση της κοινότητάς τους και σε παράδοση του χώρου σε εμπορικά συμφέροντα.
Εδώ και 15 χρόνια, στα Προσφυγικά έχει αναπτυχθεί αυτοοργανωμένη κοινωνική ζωή: συνελεύσεις, δομές αλληλεγγύης, στέγαση για ευάλωτους ανθρώπους και συλλογική φροντίδα. Πρόκειται για μια πραγματική, υπάρχουσα μορφή κοινωνικής κατοικίας — όχι για θεωρητικό πείραμα.
Διεθνής και τοπική κλίμακα
Η Διεθνής Αμνηστία ζήτησε πάγωμα των σχεδίων έξωσης, υπογραμμίζοντας ότι οι κάτοικοι αποκλείστηκαν από κάθε ουσιαστική διαβούλευση. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, το κράτος οφείλει να αποτρέπει αναγκαστικές εξώσεις που οδηγούν σε αστεγία.
Τα αιτήματα των απεργών πείνας είναι συγκεκριμένα: ακύρωση της προγραμματικής σύμβασης, διασφάλιση της παραμονής όλων των κατοίκων και αποκατάσταση των κτιρίων με συμμετοχή της ΑΜΚΕ που έχουν ιδρύσει οι ίδιοι, χωρίς να χρηματοδοτείται η κρατική «ανάπλαση» με δημόσιο χρήμα.
Πολιτική ευκαιρία για διάλογο
Η παρέμβαση του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα, που ζήτησε άμεσο διάλογο και απέκλεισε βίαιη καταστολή, ανοίγει ένα παράθυρο για πολιτική λύση. Ταυτόχρονα, κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη δείχνουν ότι ο αγώνας για την κατοικία ως κοινωνικό αγαθό — και όχι ως εμπόρευμα — αφορά ολόκληρη την κοινωνία.
Η κατοικία δεν είναι τουριστικό προϊόν. Είναι δικαίωμα, και η ζωή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να παραμένει όμηρο πολιτικών καθυστερήσεων.
Η ώρα για άμεση δράση είναι τώρα: να σωθεί η ζωή του Αριστοτέλη Χαντζή και να αναγνωριστεί ο δίκαιος αγώνας των Προσφυγικών.
Γράφουμε για την άμεση δημοκρατία, τη διαφάνεια και τη συμμετοχή των πολιτών. Ένα κίνημα που επαναφέρει την εξουσία στα χέρια του λαού.